الحوت
رحيم مسكها من شعرها : انا اشر مما تتخيلى والليله هاتكونى على ذمتى وبكرة دخلتك يا رحمه …واخر مرة هاكرر الكلام دة … من الاخر انا نفسى فيكى وانا متعودتش احرم نفسى من حاجة. رحمه بوجع : اتعودت تيجي ع بنات الناس وتأذيهم صح.
رحيم بغموض: مفيش بنت ملت دماغى زيك … ولا فكرت فى واحدة غيرك …. ولا نفذت لواحدة اللى هى عاوزاة الا انتى. رحمه عيطت : ابعد عني ابعد خليني اكلم امي اطمن عليها. رحيم : لا ..ويالا على اوضتك جهزى نفسك علشان كتب الكتاب بليل ( رحمه جريت على اوضتها تعيط لغايه ما جة الوقت وسمعت صوت المأذون ورحيم باعتلها حد علشان تجهز بسرعه … رحمه قررت تتحدى رحيم واخدت لبس من شنطتها فستان قصير ومفتوح من ضهر ولمت شعرها على جنب وحطت روح نبيتى … ولقت الباب بيخبط عرفت انه رحيم اخدت نفس طويل وردت ).
رحيم بغموض: مفيش بنت ملت دماغى زيك … ولا فكرت فى واحدة غيرك …. ولا نفذت لواحدة اللى هى عاوزاة الا انتى. رحمه عيطت : ابعد عني ابعد خليني اكلم امي اطمن عليها. رحيم : لا ..ويالا على اوضتك جهزى نفسك علشان كتب الكتاب بليل ( رحمه جريت على اوضتها تعيط لغايه ما جة الوقت وسمعت صوت المأذون ورحيم باعتلها حد علشان تجهز بسرعه … رحمه قررت تتحدى رحيم واخدت لبس من شنطتها فستان قصير ومفتوح من ضهر ولمت شعرها على جنب وحطت روح نبيتى … ولقت الباب بيخبط عرفت انه رحيم اخدت نفس طويل وردت ).
رحمه بخوف :ادخل. (رحيم برق وعفاريت الدنيا جت قدام وشه قفل الباب بسرعه ). رحيم بصوت مكتوم : ايه الهباب دة. رحمه : ايه مش عروسه وانهاردة كتب كتابي. رحيم : انهاردة ليله موتك انشاء الله … انتى لابسه قميص نوم وعاوزة تطلعى بيه …دة انا كنت دبحتك لو حد لمحك كدة.
رحمه بلامبالاه : عادي موتني …قميص نوم ده فستان حضرتك. رحيم بغضب : واقسم بالله لو ما لبستى دلوقتى عبايه عليه ومسحتى الروج لجاى واقلعه انا ليكى غصب . رحمه : مش همسح حاجه ولا هغير الفستان. (رحيم قرب منها بسرعه وزنقها بين الحيطه والفستان ومد ايدة على الفستان وييقلعه فعلا).
. رحمه : خلاص خلاص هلبس العبايه. رحيم : ما كان من الاول … لازم دور الشرسه دة مش لايق عليكى … امسحى الروج وغطى شعرك مش عاوز مخلوق يشوفه. رحمه : حاضر حاضر . (لبست رحمه العبايه وحطت حجاب علي شعرها بقت اجمل مليون مره من الاول) رحمه بخوف : خلصت.
