الحوت

رحيم : اممم فى واحد اسمه على الرواى …عاوزك تجييبه وحطه فى المخزن القديم . حسن : أمرك يا باشا . رحيم : عاوزك تجهزلى ليله بكرة ولا الف ليله وليله ….بكرة هايبقا فرحى …فرح رحيم الشامى . ( الصدمه لجمت الكل ووقفوا تنحوا ). رحيم : مالكوا تنحتوا ليه ؟؟ حسن بصدمه : ها يا باشا ولا حاجة .

. بس فرحك على مين لامؤاخذة . رحيم : مع انها حاجة مش تخصك … بس انا هاريح فضولك … على البت بايعه الكبدة . حسن بتسرع : المزة . رحيم مسكه من رقبته وتقريبا خنقه وكان بيطلع فى الروح ). رحيم بغضب : مزة اما تلهفك … حسك عينك اشوفك بتبص ناحيه المقر …هاطلع عينك .

حسن بيتكلم بضعف : هاموت يا كبير. رحيم زقه فى الارض : الكلام ليكوا كلكوا … اللى هايبص الناحيه دى … هاقتلوا وقدام الحارة كلها ….جهزوا بكرة للفرح واعزموا كل التجار … عاوزاها ليله محصلتش. واحد من رجاله : امرك يا كبير .

رحيم : انت يا حمار ياللى اسمك حسن قوم كدة وجبلى مأذون على بليل هانكتب الكتاب .. وابعت الزفته سماح كوافيرة الحته تمكيجها . حسن بضعف : كح .. كح .. حا … حاضر. ( حسن اتحرك وقام جاب سماح الكوافيرة لرحيم ). حسن : اهى سماح يا كبير.

. اروح انا اشوف حوار المأذون رحيم : روووح انت. سماح بتاكل لبان : امرك يا سى رحيم . رحيم بصوت واطى : لا انا لازم امنع دخول اللبان دة الحارة … منا مش هاستحمل قرفهم دة كتير. سماح بتتصعب : سلامه النظر يا سى رحيم بتبص فى الارض وبتكلم مين .

. انا واقفه قدامك اهو . رحيم : معاكى منديل يا بت . سماح : لا والنبى ما معايا … فى كم العبايه وبتصرف . رحيم : يلعن ابو قرفك يابنت ال *****. سماح : نعم يابيه …نعم جايبنى من شغلى علشان تسألنى على منديل . رحيم بعصبيه : بطلى اكل لبان … انا جايبك علشان تمكيجى عروستى فرحى بكرة .

( سماح رقعت زغروطه مصريه اصيله ). سماح : الف ينهار مبروك … عروستك دة انا هاظبطها هاخليها مزة . رحيم : هى اصلا مزة .. مش محتاجاكى بس علشان مبيقاش اسمى قصرت . سماح شهقت : انت تقصر … ياخرابى يا سى رحيم …دة انت مشاء الله عليك على قلبك فلوس زى الرز .

رحيم خمس فى وشها : خمسه فى وشك يا قرارة والله انا خايف عليها لترقعيها عين توديها فى داهيه . سماح : دة انا عينى حلوة …. امى على طول بتقولى عينك شديدة يابت يا سماح . رحيم : اه بتجيب من اول نظرة … صدقت امك .